De woning van architect Don Murphy (VMX) heeft een constructie van kalkzandsteen, staal en hsb-elementen. Het ontwerp is geïnspireerd door bunkers en zwerfkeien. Voor de betonlook is het geheel afgewerkt met spuitbeton. Vanwege de locatie wilde Murphy een huis met veel uitzicht. Daarom plaatste hij de kamer en de keuken op de bovenste etage en de slaap- en badkamers op de begane grond. De eerste etage heeft aan drie zijden grote ramen, de benedenetage alleen aan de achterzijde, in verband met privacy.
Wat een waardeloze detailering, dat men hier anno 2015 nog mee durft aan te komen. Meer koudebrug dan isolatie. Volgens mij gaat dat gootje ook nooit functioneren zoals het bedoeld is trouwens.
Aanvulling op mijn vorige bericht: het kan worden gelezen als een persoonlijke aanval op Wiel Arets. Dat is geenszins mijn bedoeling. Beter ware geweest dat ik in algemene zin had geschreven over architecten die “riskant” detailleren op kosten van hun opdrachtgever en dan vervolgens niet thuis geven als ze er op worden aangesproken. Wiel, mijn excuses!
Ik twijfelde of ik hier zou reageren. JP vertaalt reeds wat mij, naast de bijzondere vormgeving, direct aan het gebouw opviel. Ik prijs Don Murphy gelukkig dat hij zijn droom kan realiseren. Riskante details als hier zie je o.a. ook bij Wiel Arets. In de praktijk blijken die vaak kwetsbaar met direct zichtbare gevolgen. Don Murphy durft het experiment voor zichzelf aan, waarvoor hulde. Wiel Arets doet dat stug op kosten van zijn opdrachtgevers en geeft vervolgens niet thuis wanneer het mis gaat. En reken maar, het gaat mis!!!
Lekkere koudebruggen. En ik hoop dat het gootje groot genoeg is voor de hedendaagse stortbuien.