In de betegelde begane grondvloer van een café zitten forse scheuren. De kroegbaas die het pand nu enkele jaren bezit, vermoedt dat het bij de overdracht al verborgen gebreken vertoonde. Hij schakelt een schadespecialist in voor onderzoek.
Het café bevindt zich in een binnenstad en aan de achterzijde van het gebouw is een aanbouw aanwezig. De ruimten in deze aanbouw worden door de eigenaar volledig benut voor opslag. De vloer van de aanbouw is betegeld. De tegels vertonen al geruime tijd forse scheuren. Bij de aankoop – vier jaar geleden – heeft de kroegbaas de scheuren echter helemaal niet opgemerkt.
De scheuren hebben over het algemeen een rechtlijnig verloop, evenwijdig aan de achtergevel. De tegels zijn niet alleen gebroken, maar ook onthecht van de ondergrond. De schadespecialist stelt vast dat ook de cementgebonden dekvloer is gescheurd. Ter plaatse van de scheur vertoont de vloerconstructie een zetting van 5 à 6 mm. Daarnaast bezit het overige vloeroppervlak van de aanbouw een afschot.
Een nadere inspectie toont aan dat er ook scheuren in de dragende binnenwanden van de opslagruimten zitten. Hierbij gaat het onder meer om horizontale scheuren in de vloeraansluiting, plus horizontale en diagonale scheuren vanaf de deuropeningen. De gevels vertonen daarentegen geen scheuren.
De schadespecialist maakt een opening in de vloer om de opbouw en de onderliggende situatie te bekijken. Hij constateert dat de constructie is uitgevoerd als een in het werk gestorte betonvloer. De begane grondvloer betreft een zelfdragende vloer op vaste grondslag. Dit vloertype staat ook wel bekend als een Brabantse vloer.
De buitengevels van de aanbouw zijn gefundeerd op betonnen stroken. De fundering op staal van de dragende binnenwanden bestaat uit baksteen metselwerk.
Ik neem aan dat dit niet te verhalen is op de vorige eigenaar? Voor het toenmalige gebruik voldeed de vloer namelijk wel. Dit stukje mist een beetje in dit verhaal, aangezien het artikel er wel mee start, maar niet mee eindigt.